ซีไรต์ 51 เรื่องย่อ "เราหลงลืมอะไรบางอย่าง"

ภาพรวมของเรื่องสั้นส่งเข้าประกวดรางวัลซีไรต์   ประจำปี 2551

คณะกรรมการคัดเลือกได้ร่วมกันสรุปภาพรวมของเรื่องสั้น ที่ส่งเข้าประกวดรางวัลซีไรต์ประจำปี 2551 ดังนี้

                เรื่องสั้นในปีนี้มีการนำเสนอเนื้อหาที่หลากหลาย   ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหาที่อยู่ใน “ประเด็นร้อน” ของยุคสมัย เช่น วิถีชีวิตคนเมือง คนชนบท 3จังหวัดชายแดนภาคใต้ สภาวะโลก-ร้อน วิทยาศาสตร์เทคโนโลยี การเมือง เศรษฐกิจ เป็นต้น นักเขียนส่วนใหญ่ใช้ภาพสังคมที่อยู่ในความสนใจของผู้คนทั่วไป โดยแม้จะคาดหวังให้เห็นภาพหรือเห็นปัญหาใหญ่   แต่ส่วนใหญ่จะเจาะเนื้อหาย่อย เศษเสี้ยวหนึ่งของชีวิตเป็นเพียงชิ้นส่วนเล็กที่ร่วมต่อเป็นภาพฟ้องปัญหาใหญ่   นำเสนอวิถีชีวิตของคนในลักษณะที่เป็นปัจเจก วัตถุสิ่งของย่อยที่สัมพันธ์กับคน ลงไปถึงรายละเอียดของอารมณ์มนุษย์ภายหลังเผชิญความโศกเศร้าและหายนะ   เผชิญชะตากรรมที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์โดยรวม   ภาพย่อยในเนื้อหาที่กระจัดกระจายของนักเขียน  เรียกอารมณ์  ข้อขบคิดและวิธีการมองโลก   ต่อกันติดเป็นภาพใหญ่ที่เป็นภาพฟ้องความพิกลพิการของสังคมร่วมสมัย เห็นความรู้สึกโดดเดี่ยวของมนุษย์ไม่เพียงสังคมเมืองแต่กระทบถึงสังคมชนบทด้วยอารมณ์เดียวกันหรือใกล้เคียงกัน   นักเขียนส่วนใหญ่มีความเห็นร่วมกันในเรื่องระบบทุนนิยม  ว่าเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำร้ายทั้งการดำรงอยู่และวิธีคิดของสถาบันสังคมทุกหน่วย เริ่มตั้งแต่ปัจเจก  ครอบครัว  การเมืองและโลกอนาคต

                เรื่องสั้นในปีนี้แสดงความโดดเด่นด้วยศิลปะการเล่าเรื่องที่หลากหลายและใช้ชั้นเชิงมาก   อาจกล่าวได้ว่าท่าทีของนักเขียนในยุคนี้เน้นท่าทีร่วมสมัยที่ต่างไปจากเดิม   นักเขียนทำให้คนอ่านรู้สึกว่า เราไม่ถูกผลักให้ต้องเดินเข้าไปสู่ปัญหาใหญ่ ไม่บีบบังคับให้คนอ่านเห็นเป็นถูก-ผิด ขาว-ดำ แต่นักเขียนปล่อยให้ผู้อ่านมีอิสระที่จะคิดเองต่อประเด็นที่นักเขียนเสนอไว้ ดูเหมือนว่านักเขียนส่วนใหญ่จะเห็นพ้องต้องกันว่า ทุกคนเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา  ไม่ใช่ประชาชนเป็นผู้ถูกกระทำตลอดเวลาหรือเป็นความผิดของรัฐเพียงฝ่ายเดียว   การคิดเช่นนี้ทำให้นักเขียนสามารถนำปัญหามายั่วล้ออย่างรื่นรมย์  มองเรื่องรอบตัวด้วยอารมณ์ขันและล้อได้แม้แต่ตัวนักเขียนเอง

                มีข้อสังเกตว่า เรื่องสั้นไทยได้มาถึงจุดปรับเปลี่ยนวิธีการสร้างเรื่องและการมองสังคม   พยายามค้นหาอัตลักษณ์หรือลักษณะที่แหวกแตกต่างไปจากคนอื่น หาแง่มุมในการเล่าเรื่องเฉพาะแบบของตนเอง และนำเสนอในแง่มุมที่ไม่ไปในทิศทางเดียวกัน  มีพลังความสดของการสร้างแบบและการเลือกแง่มุมวิธีการมองและวิธีการนำเสนอ เรื่องสั้นจึงมีพัฒนาการที่เห็นได้ชัด

                ทั้งนี้เพราะโลกโลกาภิวัตน์ที่นักอ่านสามารถเลือกรับข้อมูลได้มากมายและหลากหลาย นักเขียนได้ทำหน้าที่ตามให้ทันและต้องแซงหน้าผู้อ่านด้วย

เคหวัตถุ  ของ  อนุสรณ์ ติปยานนท์  
               

          เราใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องราวมากมาย เรื่องสั้นแปดเรื่องใน "เคหวัตถุ" ทำให้เราต้องมองสิ่งของต่างๆ รอบตัวด้วยดวงตาที่เปลี่ยนไป เรื่องสั้นทั้งหมดใช้ลีลาการเล่าเรื่องที่โดดเด่นและสร้างสรรค์ เพื่อแสดงความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงร้อยรัดกันอย่างลึกซึ้งระหว่างวัตถุและจิตใจ ร่มอาจไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์กันฝน เช่นเดียวกับน้ำตาลที่อาจไม่เพียงเติมรสชาติความหวานให้กับเครื่องดื่ม และตู้เย็นที่อาจทำประโยชน์ได้มากกว่าเก็บรักษาอาหาร 

          เรื่องสั้นเหล่านี้ยังก็สะท้อนถึงสัมพันธภาพที่มีรูปลักษณ์อันหลากหลายของผู้คนร่วมสมัย ในช่วงเวลาที่ทุกคนดูเหมือนถูกเคลือบฉาบด้วยเปลือกแห่งวัตถุ ผู้เขียนได้ตั้งคำถามที่สำคัญแก่เราว่า มนุษย์แข็งกระด้างขึ้นจริงหรือ หรือเรายังคงเป็นเผ่าพันธุ์เดิมที่เต็มเปี่ยมด้วยความอ่อนไหว หากแต่ด้วยเงื่อนไขแห่งยุคสมัย ได้ปิดโอกาสให้เราไม่สามารถแสดงอารมณ์ที่แท้จริงออกมา 
                หลายเรื่องใช้จินตนาการพาเราไปสู่เหตุการณ์อันเหลือเชื่อ แต่เรื่องราวที่ดูเกินจริงกลับสะท้อนความจริงในหลายแง่มุม กระตุ้นให้สมองต้องคิดตามและคิดต่อ ถึงที่อยู่ที่ยืนของผู้คนในปัจจุบัน เรายืนอยู่ที่จุดไหน ด้วยท่าทีเช่นไรต่อตัวเอง ต่อผู้คนรอบข้าง และต่อมนุษย์ที่อยู่ร่วมสมัยกับเรา

เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า    ของ จำลอง ฝั่งชลจิตร

        มีเส้นบางๆ อยู่ระหว่างเรื่องจริงและเรื่องแต่ง แม้ในปัจจุบันเส้นแบ่งที่ว่าจะรางเลือนจนแทบมองไม่เห็นก็ตาม นี่คือรวมเรื่องสั้นที่เล่นกับประเด็นนี้แบบลงลึกในหลายแง่หลายมุม เรื่องสั้นทั้งสิบห้าเรื่องผูกร้อยด้วยโครงสร้างที่ไม่หวือหวา จนดูเหมือนเป็นเพียงชีวิตประจำวัน หรือการปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ หากแต่ด้วยมุมมอง ชั้นเชิงการเล่า และภาษาที่แฝงไว้ด้วยอารมณ์ ก็ทำให้เรื่องเล็กๆ ที่ดูไม่สลักสำคัญ กลับกลายเป็นมีความหมายอันน่าพินิจ ทั้งหมดยืนยันถึงบทบาทที่แท้จริงของนักเขียนในฐานะ "นักเล่าเรื่อง" เรื่องที่นำมาเล่าไม่จำเป็นต้องมีเนื้อหาใหญ่โต ขอเพียงเล่าโดยนักเล่าผู้มีฝีมือ ก็สามารถสะกดความสนใจของผู้คนได้แล้ว 

        เรื่องสั้นชุดนี้โดดเด่นมากในการชี้เส้นแบ่งระหว่างเรื่องจริงกับเรื่องแต่ง ผู้เขียนแสดงให้เห็นว่าแม้เส้นแบ่งนี้ยังคงมีอยู่ หากแต่ถ้านักเขียนรู้ถึงกลไกของมันแล้ว ก็สามารถกระโดดข้ามไปมาได้อย่างอิสระ หลายเรื่องใช้การเขียนแบบเรื่องซ้อนเรื่อง สะท้อนถึงวิธีคิดและกระบวนการสร้างสรรค์ของนักเขียน ซึ่งต้องผ่านขั้นตอนมากมายกว่าจะได้งานแต่ชิ้น เรื่องของนักเขียน กับเรื่องที่เขาเขียน ยังเป็นสองเรื่องที่เล่าคู่ขนานกันไปได้อย่างน่าติดตาม ในขณะที่บางเรื่องมีลักษณะล้อเล่นกับความเป็นนักเขียน คล้ายเป็นการย้อนมองตัวเองของตัวผู้เขียน ว่าแท้ที่จริงนักเขียนก็ไม่ได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่อะไรเลย ก็แค่คนๆ หนึ่งที่ต้องดิ้นรนอยู่ในสังคมเท่านั้น

        รวมเรื่องสั้นชุดนี้ถือเป็นหนึ่งในกรณีศึกษา ถึงความพยายามของนักเขียนร่วมสมัยของไทย ในการสร้างงานที่ล่วงผ่านสู่เรื่องเล่าแบบใหม่ แทนที่ขนบการเล่าเรื่องแบบเดิมที่อยู่ยืนยาวมาช้านาน    

ข่าวการหายไปของอาริญาและเรื่องราวอื่นๆ    ของ  ศิริวร  แก้วกาญจน์

นักเขียนใช้ความเป็น “นักเล่าเรื่อง”  เล่าภาพชีวิตของคนเฉพาะท้องถิ่น  คนชนบทและคนเมือง  “เสียงเล่า” ของเขาเป็นเสียงที่อยู่ในกระแสร่วมสมัย  แต่ด้วย “กลวิธีการนำเสนอเรื่องเล่า” นักเขียนได้ใช้น้ำเสียงโน้มน้าวให้ผู้อ่าน รื่นรมย์ รันทด และสะเทือนใจได้ลึกซึ้ง  และด้วยลีลาที่นักเขียนพยายามจะทำให้ “เรื่องเล่า” มีลักษณะแปลกและต่างรูปแบบ  ผู้อ่านจึงได้ยินเสียงของ

“นักเล่าเรื่อง” พยายามปรุงแต่ง เรียงร้อยและจัดวางจังหวะถ้อยคำและข้อความ  เมื่อเปลี่ยนผู้เล่าและเปลี่ยนเสียงเล่า  น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป  บางครั้งก็ใช้น้ำเสียงของคนเฉพาะถิ่น  บางครั้งก็ใช้น้ำเสียงของคนชนบท และบางครั้งก็เป็นน้ำเสียงของคนเมือง  ในบางเรื่องก็เพิ่มผู้ฟังให้ร่วมเล่า

                ในภาพรวมเรื่องสั้นชุดนี้ก็สะท้อนความน่าเศร้าของระบบวัตถุนิยมและความโง่เขลาของมนุษย์  ที่ท้ายสุดก็ตกอยู่ภายใต้ชะตากรรมเดียวกันทั้งคนชนบทและคนเมือง

ตามหาชั่วชีวิต    ของ ‘เสาวรี’

รวมเรื่องสั้น ตามหาชั่วชีวิต โดยเสาวรี ประกอบด้วยเรื่องสั้น ๙ เรื่อง มีเนื้อหาสาระที่หลากหลายโดดเด่นทางด้านเนื้อหาและแนวคิดที่มีเอกภาพร่วมกัน

ผู้เขียนตั้งคำถามกับผู้อ่าน ตั้งคำถามกับสังคม  ว่าเรากำลังตามหาอะไรกันอยู่ ? บางคนอาจตามหามาชั่วชีวิตแต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่ากำลังตามหาอะไรโดยสะท้อนผ่านตัวละครที่ต่างมีชีวิตกะพร่องกะแพร่งไม่ด้านใดก็ด้านหนึ่ง  ต่างพยายาม “ตามหา”เพื่อ “เติมเต็ม” ให้กับส่วนที่ตนขาด ตามหาการยอมรับนับถือจากผู้คน  ตามหาตัวตนที่ไม่เคยมีของตัวเอง  ตามหาความอบอุ่นของครอบครัว  ตามหาชีวิตสมรสที่ซื่อสัตย์  ตามหารากเหง้าเผ่าพันธุ์    ตามหาความรัก ความเมตตา ต่างล้วนตามหาความสมบูรณ์ของชีวิต

ด้านกลวิธีการนำเสนอ ผู้เขียนมีชั้นเชิงและลีลาการเขียนที่ลื่นไหล  มีแง่มุม มีวิธีการเล่าด้วยท่วงทำนองที่หลากหลาย ทำให้เรื่องซึ่งเป็นประเด็นปัญหาทางสังคมอันชวนเคร่งเครียด “น่าเบื่อ”  กลายเป็นเรื่อง “น่าอ่าน”  ด้วยการมองโลกอย่างละเมียดละไม  ไม่ฟูมฟาย  ไม่ตัดสิน  ทิ้งประเด็นให้ผู้อ่านได้คิดต่อ  กระตุ้นให้หันกลับมามองตัวเอง และทบทวนเป้าหมายของชีวิต 

บริษัทไทยไม่จำกัด ของ สนั่น ชูสกุล 

บริษัทไทยไม่จำกัด เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นแนวการเมืองที่เขียนระหว่าง พ.ศ. 2530 – 2547 ประเด็นหลักที่นำเสนอคือความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างรัฐกับประชาชน ด้วยกลวิธี มุมมอง และท่าทีที่หลากหลาย ด้วยเหตุนี้ แม้เรื่องสั้นบางเรื่องจะเขียนมานับสิบปีแล้วก็ยังสามารถสร้างอารมณ์ร่วมและกระตุ้นความคิดได้อย่างน่าประหลาดใจ ความโดดเด่นของเรื่องอยู่ที่การเสนอแง่มุมทางการเมืองโดยนักเขียนที่คร่ำหวอดอยู่กับปัญหามาช้านาน

ผู้เขียนเสนอปัญหาสังคมผ่านมุมมองของกลุ่มผลประโยชน์หลายกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นประชาชนในชนบท นายกรัฐมนตรี รัฐมนตรี และเจ้าหน้าที่ของรัฐ ทำให้เห็นวิธีคิดที่หลากหลายที่มีฐานความคิดอยู่บนผลประโยชน์ของคนต่างกลุ่ม ประเด็นที่นำเสนอไม่มีลักษณะขาว/ดำอย่างชัดเจน แต่แสดงความซับซ้อนยอกย้อนของปัญหา

การเสนอปัญหาทางการเมืองดังกล่าวกระตุ้นให้เกิดการตั้งคำถาม เพราะปัญหาอันเกิดจากโครงสร้างทางเศรษฐกิจ การเมือง และสังคมที่ซับซ้อนทำให้เกิดอำนาจที่ไม่สมดุลระหว่างรัฐ กลุ่มธุรกิจ และกลุ่มประชาชน หลายเรื่องชี้ให้เห็นความล้มเหลวของรัฐในการกำหนดนโยบายสาธารณะ รัฐไม่สามารถสร้างความสมดุลของการกระจายความเท่าเทียมเป็นธรรม ไม่มีเวทีสาธารณะที่เปิดกว้างสำหรับกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือประชาชนในพื้นที่ ซึ่งหลายต่อหลายครั้งไร้อำนาจต่อรอง ถูกทอดทิ้ง อันนำไปสู่ความแตกแยก การประท้วง การบ่อนทำลาย บางเรื่องแสดงให้เห็นความขัดแย้งในหมู่ประชาชนที่เกิดจากการยุยงปลุกปั่นของกลุ่มผลประโยชน์ หรือฝ่ายรัฐ

ผู้แต่งชี้ให้เห็นว่า ปัญหาของประเทศชาติไม่มีใครเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย การแก้ปัญหาจำเป็นต้องมีการบริหารจัดการเพื่อประนีประนอมผลประโยชน์ของคนแต่ละกลุ่ม

นอกจากนี้บางเรื่องยังแสดงวิธีการที่รัฐบริหารประเทศแบบธุรกิจเอกชนที่มุ่งผลกำไรเป็นหลัก บางเรื่องเปิดโปงรัฐบาลที่มักแก้ปัญหาที่ปลายเหตุพอให้พ้นตัวไป

ผู้เขียนได้ชี้ชัดว่าการเมืองเป็นเรื่องของคนทุกฝ่าย ประชาธิปไตยไม่ใช่เป็นเพียงการเลือกตั้ง  ประชาธิปไตยที่แท้จริงคือการที่ประชาชนทุกคนมีสิทธิ์ในการแสดงความคิดเห็น เมื่อใดที่ประชาชนมีความเข้มแข็งในการต่อรองและมีการประนีประนอมเพื่อผลประโยชน์ของทุกฝ่ายอันจะนำไปสู่ความสมดุลของอำนาจ เมื่อนั้นก็จะเกิดความเป็นธรรมในสังคม 

ปัญหาต่างๆ ในเรื่องสั้นเหล่านี้แม้จะดูหนักหน่วง แต่ด้วยการนำเสนออย่างมีชั้นเชิงของกลวิธีล้อเลียน และเสียดสี ทำให้เกิดอารมณ์ขัน เช่น การเทียบการแก้ปัญหาผลประโยชน์ของคนต่างกลุ่มในกรณีการสร้างเขื่อนกับอาการป่วยไข้ของรัฐมนตรี  บางเรื่องเสนอพฤติกรรมของสัตว์ในรูปของการเขียนอุปมานิทัศน์ (allegory) ที่มีทั้งความหมายในระดับพื้นผิวและความหมายในระดับลึก จึงเปิดโอกาสให้มีการสร้างความหมายหรือตีความเชิงการเมืองได้โดยอิสระ  การเมืองในรวมเรื่องสั้นชุดนี้จึงไม่แห้งแล้ง เพราะตีแผ่ฐานรากของปัญหาได้อย่างเฉียบคมด้วยกลการประพันธ์ที่แยบยล

ปรารถนาแห่งแสงจันทร์  ของ เงาจันทร์              

            ความเห็นใจและเข้าใจมนุษย์รอบข้างและตนเอง คือแก่นสารของรวมเรื่องสั้นชุดนี้ ซึ่งนำเสนอในรูปเรื่องราวที่ราวภาพเขียนอันสวยงาม ชวนฝัน และเปลี่ยวเศร้า ของฉากแห่งเรื่องราว ความลึกซึ้งของอารมณ์มนุษย์ที่พานพบรอยโศกสลด เจ็บปวด จากผู้คนและการกระทำของตนในวิถีอันหลากหลายของชีวิต

ปรารถนาแห่งแสงจันทร์ ประกอบด้วยเรื่องสั้นคัดสรร ของ เงาจันทร์ รวม 8 เรื่องด้วยกัน แต่ละเรื่องก่อเกิดด้วยความฝัน ความปรารถนาของชีวิตเล็กๆ ในสังคม ประหนึ่งความปรารถนาในแสงจันทร์ที่มิเคยลับโลก แต่ก็ไม่อาจจับต้องคั้นหมายให้เป็นไปตามใจได้ เรื่องราวในผลงานรวมเรื่องสั้นชุดนี้นับเป็นวรรณกรรมแนวโรแมนติกแห่งยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไป  ทว่าบทบาทสำคัญของวรรณศิลป์แนวนี้ยังสามารถทำให้ผู้อ่านได้สัมผัสกับความละเอียดอ่อนของมนุษย์ต่อมนุษย์ และแม้ต่อชีวิตอื่นที่มิใช่มนุษย์ ด้วยสายใยอันเปราะบาง อ่อนโยน และฝากรอยประทับอันงดงามระหว่างชีวิต  ด้วยภาษาอันละเมียดละไมของนักเขียนที่บรรจงร้อยได้อย่างงดงาม

หากจะกล่าวว่าความปรารถนาที่แท้จริงของมนุษย์ คือการได้บันทึกความสุขของชีวิตไว้แทนรอยโศกจนชั่วนิรันดร์  ก็อาจกล่าวได้เช่นกันว่า ก็ความทุกข์โศกและเปี่ยมเศร้ามิใช่หรือที่เป็น นิรันดร์แห่งชีวิต

วรรณกรรมตกสระ  ของภาณุ  ตรัยเวช

วรรณกรรมตกสระ  รวมเรื่องสั้นทั้ง ๙  เรื่องนำเสนอชีวิตของผู้คนที่แปลกแยกจากสังคม  ผู้เขียนนำเสนอภาพตัวละครที่ตั้งคำถามกับความเป็นไปของคนในสังคม จากเรื่องง่ายๆ ไปสู่เรื่องราวที่ซับซ้อน  แต่ละเรื่องล้วนมีทิศทางของการนำเสนอตัวละครแตกต่างกันไป  บางคำถามตั้งขึ้นเพื่อ “ยั่วล้อ”กับลักษณะของวรรณกรรมสร้างสรรค์อย่างที่ไม่เคยมีใคร “เล่น”กับประเด็นนี้มาก่อน      ตัวละครที่เป็นนักเขียนจึงได้แต่ยอมรับว่าวรรณกรรมที่ตนสร้างสรรค์ขึ้นนั้น  แม้แต่ตนเองก็ยังอ่านไม่รู้เรื่อง 

ด้วยกลวิธีการเล่าเรื่องที่กระตุกคนอ่านให้รู้ตัวอยู่ตลอดเวลานั้น ทำให้ได้รับกลิ่นอายของการนำเสนอเรื่องแบบตะวันตก  ขณะเดียวกันผู้เขียนก็กลบเกลื่อนกลิ่นอายนั้นด้วยการตั้งชื่อเรื่องที่คมคายและหันกลับมาหาความเป็นสังคมไทย    ตัวละครที่แปลกแยกเหล่านั้น บ้างก็ก่อให้เกิดอารมณ์เหงาเศร้ากับเรื่องราวในอดีต    บ้างก็ทำให้เกิดการทึ่งกับเรื่องล้อแนววิทยาศาสตร์    กล่าวโดยรวมได้ว่าเป็นเรื่องสั้นที่นำเสนอแนวเรื่องและมุมมองใหม่ ไม่ซ้ำแบบใคร  แม้ในท้ายที่สุดแล้ว จะเป็นการตั้งคำถามที่เน้นระหว่างความเป็นเปลือกกับแก่นแท้เฉกเช่นเรื่องสั้นเรื่องอื่นๆ 

                รวมเรื่องสั้นชุดนี้  มีกลวิธีการเล่าเรื่องคล้ายบทละครที่มีผู้กำกับคอยควบคุมจังหวะของเรื่อง   ทำให้เรื่องราวแต่ละตอนที่สรรค์สร้างขึ้นดูประหนึ่งเป็นงานศิลปะที่ถูกตกแต่งและจัดวางไว้ให้ลงตัว   ผู้อ่านถูกผลักให้ห่างออกไปจากเรื่องราวที่นำเสนอ   การเล่าเรื่องด้วยน้ำใสใจจริงอาจ

ขาดหาย  การสัมผัสอารมณ์ระหว่างผู้เขียนกับผู้อ่านไม่ปรากฏ    คงเหลืออยู่แต่การเสกสรรค์ปั้นแต่งให้ผู้อ่านรู้ตัวตลอดเวลาว่ากำลังตกอยู่ภายใต้อำนาจของเรื่องเล่าที่ถูกกำหนดไว้แล้วอย่างดีของนักเขียน    

หมู่บ้านแอโรบิก  ของ ทัศนาวดี

เรื่องสั้น ๘ เรื่อง ในรวมเรื่องสั้นเล่มนี้สะท้อนปัญหาของสังคมร่วมสมัย ด้วยทัศนคติอันเปิดเผย ผ่านมุมมองของตัวละครหลากหลายอาชีพ  ที่แสดงวิถีชีวิตของคน ท่ามกลางกระแสวัตถุนิยมและเทคโนโลยีทั้งหลาย ในยุคที่คนในชนบทตกเป็นเหมือนเหยื่ออันโอชะของสิ่งเหล่านั้น ไม่ต่างจากคนในสังคมเมือง

การไหลบ่าเข้าใส่อย่างหนักหน่วงของกระแสวัตถุนิยม ทำให้วิถีชีวิตของคนเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว จนหลายคนรับมือไม่ได้ จึงพยายามกลืนเกลื่อนด้วยคติชีวิตอันแปลกแปร่ง เหมือนการเสียดสี เยาะเย้ย แต่ก็จำนนอยู่ในที ไม่เพียงแต่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นที่ต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตตนเอง แม้แต่คนในสถานะอื่นๆ ที่ดำรงอยู่ในสถานะอันควรแก่การเคารพยกย่องในสังคม เช่น พระสงฆ์และครูอาจารย์ ต่างก็ตกอยู่ภายใต้การครอบงำนั้น ทำให้ศีลธรรมและจริยธรรมพลอยสั่นคลอนไปด้วย

แม้เราจะเห็นเรื่องราวเหล่านั้นได้อย่างดาษดื่นในสังคม แต่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดผ่านกระบวนการของเรื่องสั้นได้อย่างน่าสนใจ ทำให้แต่ละเรื่องมีเสน่ห์น่าติดตาม และมีความรื่นรมย์แฝงเร้นอยู่ในวิถีชีวิตอันหลากหลายเหล่านั้น

ข่าวอื่นที่เกี่ยวข้อง

นักเขียน รุ่นใหม่ คว้ารางวัลซีไรต์

เล่มไหน ที่คุณเคยอ่าน เข้ารอบ ซีไรต์

อ.น้อง